Na szczęście w czasie pogardy dla impresjonizmu pojawiali się czasem bogaci kolekcjonerzy, którzy zamawiając obraz, ratowali malarzy od głodu i chłodu. Tak było z panem Cernuschi. Dziś jego pałacyk przy avenue Vélasquez w Paryżu jest Muzeum Sztuk Azji.
Skręcajac w avenue Vélasquez, gdzie na tle żywej zieleni parku Monceau bielały ściany pałacyku Cernuschiego, myślał z niepokojem, czy spodoba się temu bogatemu kolekcjonerowi. W 1873 roku głośno było o jego podróży do Japonii i Chin, którą odbył z Duretem. Przywieźli stamtąd wiele brązów, ceramiki i grafik znajdujących się teraz w rezydencji Cernuschiego wybudowanej specjalnie, aby je wyeksponować. I Cernuschi, i Duret odegrali ważną rolę w rozpowszechnianiu japonizmu.
Zeszli z góry schodami i skierowali się do ogromnej sali wysokiej na dwa piętra o ścianach wytapetowanych purpurą poprzetykaną cesarskimi chryzantemami. Było to najważniejsze pomieszczenie pałacu, który stanowił właściwie jego obudowę. Tu zgromadzona została większość skarbów przywiezionych z podróży, a nad nimi górował gigantyczny, wysoki na cztery i pół metra, posąg Buddy.
– Znaleźliśmy go na przedmieściach Edo (dawna nazwa Tokio) , gdzie nas zaprowadził nasz japoński handlarz, który zauważył, że im większy brąz nam pokazuje, tym bardziej nam się podoba – wyjaśnił Cernuschi. – Kiedy sfinalizowałem transakcję i rozebrano go na części, a potem odesłano do Jokohamy, myślałem, że najtrudniejsze mam za sobą. To był dopiero początek. Nazajutrz przybyła do mnie grupa Japończyków chcących go odkupić, aby pozostał na swoim miejscu. Nie zgodziłem się. Żeby go przetransportować do Europy, musiał być umieszczony w centralnej części statku, bo w przeciwnym razie ten by zatonął. Tymczasem w centrum statku jest kotłownia, więc trzeba było przestawić kotłownię. Z portu w Marsylii posąg miał być przewieziony pociągiem, nic z tego, nie zmieściłby się w tunelach. W końcu przybył do Paryża na wielkim wozie.
Bal w Moulin de la Galette
